Калі я пачынау вучыцца на псіхолага то я даволі скептычна адносіуся да гэтай навукі. Ну цікава пачытаць пра аказваецца зусім іншага сябе, а практычная якая карысць, га? Але ужо напрыканцы вучобы гэтая навука дапамагла мне змяніцца у лепшы бок (адкінуць шкодныя звычкі і шкодныя думкі (можа гэта рэлігія?)) і падыйсьці да таго што, праблемы, якімі б цяжкімі яны не былі, гэта усяго ліш нашы адносіны да тых ці іншых з'яу. Таму у мяне сенняшняга ужо не бывае праблем, а толькі падкідваюцца часовыя цяжкасці якія канструктыуна вырашаюцца і надалей робяць мяне яшчэ больш моцным у псіхалагічна-эмацыйным плане. Што да патрэбы чалавека у псіхолагу, то я лічу яе безумоунай. Большасць нашых людзей змяняюць псіхалагічную дапамогу на дапамогу шкодных звычак ды часта шкодных парад знаемых (о-о-о я б на тваім месцы яму б ... ). Ды шчыра кажучы у нас краіне яшчэ пакуль не адэкватнае стауленне да псіхолагау, людзі часта памыляюцца думаючы, што калі я звярнуся да псіхолага то значыць я ненармальны (шалены). Псіхолагі менавіта і скіроуваюць сваю працу на прадухіленне гэтага наступства і працуюць з людзьмі у якіх узніклі менавіта жыццевыя праблемы, якія пагражаюць псіхічнаму здароую асобы, а часта і акружаючых.