А для каго як. Вось падумайце самі, які ж гэта прагрэс калі ужо расце цэлае пакаленне людзей якія жывуць у віртуальным свеце і звязваюцца з рэальнасьцю толькі дзеля біялагічным патрэб. Канешне гэтых людзей можна толькі пашкадаваць бо калі чалавек не знаходзіць шчасця у рэальнасьці то яго зацягвае віртульнае жыцце. А з другога боку колькі магчымасцяу, не будзем далека хадзіць, вось напрыклад я магу цікавіцца тым што мне да спадобы, гаварыць, глядзець, слухаць, пісаць і знаходзіць сабе цікавых суразмоуцау па усяму свету сярод 6000000000 людзей !!!!!!!!!!!!! будучы сам з якой небудзь маленечкай вескі дзе жывуць адні выпівохі (хаця напэуна і я б такім быу не бачыушы лепшага). Таму я лічу што, усе залежыць ад самаго чалавека, ад яго задуманасці свайго месца у гэтым і так вельмі кароткім жыцці.